پا به این دنیا میگذاریم، روزها و شب ها میگذرد تا سرنوشت برایمان رقم میخورد...

گاهی با آرزوهای پدر و مادرمان همراه میشویم و گاهی با خواست خود قدم در راهی میگذاریم تا زندگی را بسازیم.

این ذات انسانی ما با روح دمیده شده خداوند است که اسطوره ای از انسان واقعی را نمایان میسازد، انسانی که جز برای خدمت به خلق خدا قدم برنمیدارد، اما سخت است باور این که انسانی زندگی خود را در راه نجات خلق خدا بدهد، آنگاه که باید با تمام زندگی و آرزوهای کوچک و بزرگ خداحافظی کنیم تا فرصت زندگی را به دیگری ببخشیم...

به راستی ما هم میتوانیم فرصت خود را به دیگری دهیم؟ فرصتی که دیگر بازگشتی ندارد، آزمون و خطا نیست...



*به یاد شهید امید عباسی و تمام شهدای آتش نشان صلوات میفرستیم*